Drewno i jego zastosowanie

W wielu miejscach naszego państwa drewniane domy z drewna cały czas stanowią znamienny element typowego krajobrazu - często można je zobaczyć w miejscowościach południowych oraz poza miastem Suwalszczyzny jak i Podlasia.  Zwłaszcza w wymienionym rejonie domy z drewna nawiązują swoim wyglądem do tradycyjnego drewnianego budownictwa.  Popularne podlaskie budowle posiadały konstrukcję zrębową, która polegała na układaniu dodatkowych warstw sosnowych belek, łączonych na charakterystyczne klocki, zwane "teblami" czy "tyblami" i uszczelnianych na własne pióro (narożniki domów, charakterystyczne węgły – były łączone na złącza ciesielskie). Najniższa warstwa – popularna podwalina - była kładziona na głazach narożnych, pomiędzy którymi wkładało się pozostałe kamienie. Ściany wznoszono z bali okrągłych, nie tak często stosowano metodę sumikowo-łątkową (do budowy były w tamtych czasach wykorzystywane ścięte charakterystycznie strugane bale). Odstępy między belkami zabezpieczano mchem czy przy wykorzystaniu sznurów, pakuł lub wiórów. W niezwykle charakterystyczny sposób formowano okna. Były one powoływane do życia w zrębie na szerokość 3 bali, charakteryzowały się więc charakterystycznymi wymiarami (50 x 50 cm) i, co istotne, nie były wcale otwierane. Kształt dachu miał charakterystycznie długą formę dachu dymnikowego, typowego dla czasów, w których stawiano kurne chaty. Oczywiście, współczesne domki z drewna bali różnią się w ważniejszych rozwiązaniach konstrukcyjnych od dawnych popularnych budynków, jednak cała metoda ich tworzenia jest identyczna z metodą użytkowaną w zeszłych stuleciach. Zmienił się na przykład sposób izolowania budowli. Współcześnie ociepla się ściany od wewnątrz wełną mineralną, a bale oddziela przekładkami z filcu.